پیرامون کاوه آهنگر از حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی :

خروشید و زد دست بر سر ز شاه                             که شاها منم کاوه دادخواه‏
یکى بی ‏زیان مرد آهنگرم                                    ز شاه آتش آید همى بر سرم‏
تو شاهى و گر اژدها پیکرى                                        بباید بدین داستان داورى‏
که گر هفت کشور بشاهى تراست                  چرا رنج و سختى همه بهر ماست‏
شماریت با من بباید گرفت                                   بدان تا جهان ماند اندر شگفت‏
مگر کز شمار تو آید پدید                                    که نوبت ز گیتى بمن چون رسید
که مارانت را مغز فرزند من                                         همى داد باید ز هر انجمن‏
سپهبد بگفتار او بنگرید                                     شگفت آمدش کان سخن‏ها شنید
بدو باز دادند فرزند او                                                     بخوبى بجستند پیوند او
بفرمود پس کاوه را پادشا                                         که باشد بر ان محضر اندر گوا
چو بر خواند کاوه همه محضرش                              سبک سوى پیران آن کشورش‏
خروشید کاى پاى مردان دیو                                     بریده دل از ترس گیهان خدیو
همه سوى دوزخ نهادید روى                                           سپردید دلها بگفتار اوى‏
نباشم بدین محضر اندر گوا                                       نه هرگز بر اندیشم از پادشا
خروشید و برجست لرزان ز جاى                                  بدرّید و بسپرد محضر بپاى‏
گرانمایه فرزند او پیش اوى                                    ز ایوان برون شد خروشان بکوى‏
مهان شاه را خواندند آفرین                                           که اى نامور شهریار زمین‏
ز چرخ فلک بر سرت باد سرد                                         نیارد گذشتن بروز نبرد……